<p>ଏହି ପ୍ରବନ୍ଧରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ସାହିତ୍ୟରେ ମିଥ୍&zwnj;ର ସ୍ୱରୂପ, ଉତ୍ପତ୍ତି, ବିକାଶ ଓ ସାହିତ୍ୟିକ ପ୍ରୟୋଗ ସମ୍ପର୍କରେ ଆଲୋଚନା କରାଯାଇଛି। ମିଥ୍&zwnj; କେବଳ ପ୍ରାଚୀନ ମାନବର ଧାର୍ମିକ ବିଶ୍ୱାସ, ଦେବାଦେବୀ ଓ ଅଲୌକିକ କାହାଣୀର ସମାହାର ନୁହେଁ; ଏହା ମାନବ ସଭ୍ୟତାର ସାମୂହିକ ମନୋବୃତ୍ତି, ସାଂସ୍କୃତିକ ଚେତନା ଓ ଅସ୍ତିତ୍ୱବୋଧର ଏକ ଗଭୀର ପ୍ରତିଫଳନ। ଗ୍ରୀକ୍&zwnj; ଓ ରୋମାନ୍&zwnj; ପରମ୍ପରାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଆଧୁନିକ ଓ ଉତ୍ତର-ଆଧୁନିକ ସାହିତ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଥ୍&zwnj; ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଓ ପ୍ରତୀକ ମାଧ୍ୟମରେ ସାହିତ୍ୟକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଆସିଛି। ହୋମର, ସୋଫୋକ୍ଲିଜ୍, ଭର୍ଜିଲ୍&zwnj;ଙ୍କ କୃତିଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଜେମ୍ସ ଜଏସ୍, ଟି.ଏସ୍. ଏଲିଅଟ୍&zwnj; ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଧୁନିକ ସାହିତ୍ୟିକଙ୍କ ରଚନାରେ ମିଥ୍&zwnj;ର ପୁନଃସୃଜନ ଓ ପୁନଃବ୍ୟାଖ୍ୟା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ତେଣୁ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ସାହିତ୍ୟରେ ମିଥ୍&zwnj;ର ଭୂମିକା କେବଳ କାହାଣୀର ଉପାଦାନ ଭାବରେ ସୀମିତ ନୁହେଁ; ଏହା ସାହିତ୍ୟର ଅର୍ଥ, ପ୍ରତୀକ ଓ ମାନବୀୟ ଅନୁଭୂତିକୁ ଗଭୀର କରିବାର ଏକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ମାଧ୍ୟମ।</p>